Samen in de zon…..

en varen richting Puttershoek.

Tot onze verrassing kunnen we aan het einde (of het begin) van de Binnenmaas bij het gemaal
overdragen naar een ander watertje.
Het is even zoeken naar de steiger, hij moet er ergens zijn, maar we vinden ‘em niet direct.

Met vereende krachten, lukt het om tussen het hoge gras, brandnetels en ander onkruid door (pardon….natuurlijke oever) toch op het dijkje te komen en onze boten over te dragen. Overdragen betekent wél dat hier geen motorbootjes varen, héérlijk rustig dus.


Het blauwe water schittert ons onder eenzelfde hemel tegemoet.
Het is duidelijk dat hier niet veel gevaren wordt. Enerzijds jammer, mensen missen zoveel moois, anderzijds fijn want daardoor is er juist nog zoveel moois te zien;
Leuke slootjes met veel wilde bloemen, roofvogels, meerkoeten mét en zonder kuikentjes, libellen en ga zo maar door.

 

 

We vervolgen onze vaart….we varen de “Mookroute” die onder andere langs ‘s-Gravendeel loopt.  Behalve natuur komen we onderweg ook spoorviaducten, duikers en elektriciteitsmasten tegen.  Geen natuur, maar ook dit heeft wel weer wat…

Als we bij ‘s-Gravendeel zijn, is het tijd voor de lunch. We pauzeren naast een korenveld, weer iets andere natuur, weer mooi.

Na een heerlijke pauze, gaan we weer huiswaarts. We gaan proberen een rondje te varen, maar lopen vast in een doodlopende vaart.
die niet helemaal is ingericht op kano’s (of juist wel?). Keren is een uitdaging…maar niet getreurd. In het kader van de bijzondere verrichtingen doet Erik aan “kano-kantje-keer”; kanopuntje op de kant sjorren, tegelijkertijd boogslagen laten maken, kanopuntje weer laten plonzen en varen maar weer…. Helaas gaat dat met de canadees niet dus verbeteren wij het:
“canadees-achteruit-varen-in-een-te-smalle-vaart-om-te-kunnen-keren”-record.

Na dezelfde elektriciteitsmasten, duikers en spoorviaducten, komen we weer aan bij het gemaal waar we weer moeten overdragen.
Nog even een snelle drinkpauze, genieten van de omgeving en dan de boot weer in voor het laatste stukje terug.

Zo, na het laatste stukje over de Binnenmaas komen we moe maar voldaan weer in het haventje.
Het was een leuke, zeer verrassende tocht. Weer een stukje onontdekt Nederland niet langer onbekend en opgenomen in ons vaargeheugen.

En de krokodillen? Die hebben we jammer genoeg niet gezien….maar ach… het Nijlpaard maakte veel goed!

(klik hier voor het volledige krokodillen-artikel van RTV Rijnmond)